Zelf voor de camera staan is spannend en precies daarom zo waardevol.

Ik maak zelfportretten om te voelen wat mijn klanten voelen. Hoe het is om bekeken te worden. Om kwetsbaar te zijn. Om jezelf terug te zien in een beeld dat iets blootlegt wat je niet kunt controleren.

Het leert me veel. Over licht en compositie. Over hoe een kleine verandering in houding een heel verhaal kan verschuiven. Over hoe je jezelf kunt verharden of juist verzachten.

In elk zelfportret zit een onderzoek:

Wat gebeurt er als ik mijn lichaam anders houd?
Hoe kan ik iets verbergen zonder het te ontkennen?
Wat zegt mijn blik?
Wat zie ik als ik écht kijk?

Door mezelf te fotograferen ervaar ik hoe essentieel veiligheid is. Hoe belangrijk het is om ruimte te voelen om niets te hoeven bewijzen. Om zachtheid toe te laten.

Die ervaring neem ik mee in elke shoot met een ander. Omdat ik weet hoe het voelt om daar te staan.

Vaak spelen bloemen een rol in mijn beelden vooral tulpen. Hun vorm, hun kwetsbaarheid en hun kracht raken iets wat ik moeilijk in woorden kan vatten. Ze staan voor groei, loslaten en durven bloeien net als wij.

Deze beelden zijn niet perfect.
Maar ze zijn echt.

En dat is precies de bedoeling.