Mijn werk onderzoekt hoe ruimte en vertrouwen ontstaan, zodat iemand volledig zichzelf kan zijn. Die ruimte gaat niet alleen over degene die voor mijn camera staat, maar ook over mijzelf als maker.

In een lege werkplaats ontdekte ik voor het eerst wat dat betekent. Ik had net mijn eerste flitsset gekocht en wist nog nauwelijks hoe alles werkte. Samen met een collega bouwde ik de werkplaats om tot een tijdelijke fotostudio. We testten het licht, probeerden, keken terug en begonnen opnieuw.

In dat samen kijken veranderde er iets. Ze zag zichzelf anders dan ze gewend was. Er kwam ontspanning. Trots. Een beeld waarin haar vrouwelijkheid zichtbaar werd, niet omdat we iets toevoegden, maar omdat zij zichzelf durfde te laten zien. Een beeld waar ik jaren later nog steeds met datzelfde gevoel aan terugdenk: het moment waarop je voelt dat een beeld klopt.

Dat moment is mijn kompas gebleven.

In de jaren daarna verschoof mijn werk. Waar ik begon met het begeleiden van anderen, begon ik steeds meer mijn eigen vragen te onderzoeken. De afgelopen jaren is mijn fotografie vrijer geworden. Nu mijn kinderen het huis uit zijn, is er ruimte ontstaan om mijn eigen thema’s verder uit te diepen.

Loslaten, beweging, afstand en vertrouwen keren steeds terug in mijn beelden. Niet als illustratie van een verhaal, maar als onderzoek naar wat zich tussen mensen en in mijzelf beweegt.

In mijn vrije werk begeleid ik niet, ik zoek. Ik werk intuïtief: kijken, toevoegen, weghalen en opnieuw beginnen tot het beeld datzelfde innerlijke gevoel oproept als toen in de werkplaats. Het moment waarop gevoel en beeld samenvallen blijft mijn maatstaf.

Ik heb zelf ervaren hoe het is om aan je eigen stem te twijfelen en je soms kleiner te maken dan nodig is. Juist daardoor zijn ruimte en vertrouwen in mijn werk geen toeval, maar een bewuste keuze. Van jongs af aan heb ik geleerd scherp te kijken en te voelen wat er in een ruimte gebeurt. Die gevoeligheid voor sfeer en verhoudingen vormt nog altijd de basis van mijn werk.

Soms begint een beeld nog voordat het er is.

Door met AI te werken kan ik die eerste ideeën zichtbaar maken en onderzoeken wat er ontstaat. Niet als eindpunt, maar als een manier om richting te voelen.

Het helpt me om te herkennen wat mij raakt, en wat ik wil vastleggen in de werkelijkheid.

De fotografie blijft voor mij de plek waar het beeld echt ontstaat  in contact, in licht, in het moment zelf.

Wat ik maak moet voortkomen uit vertrouwen en aandacht. Alleen dan voelt het kloppend en kan het bij een ander iets in beweging zetten.