Deze serie benadert het vrouwelijke lichaam niet als object, maar als ruimte. Gefilterd door transparant kalkpapier verliest het zijn scherpe grenzen en wordt het een drager van licht, beweging en ritme. Wat verschijnt is geen pose, maar een staat van zijn.

Schoonheid ontstaat hier niet uit perfectie of zichtbaarheid, maar uit verzachting en beperking. Door het lichaam gedeeltelijk te onttrekken aan de blik, verschuift de macht: vrouwelijkheid wordt gedefinieerd door autonomie, niet door herkenning.

Het beeld toont geen identiteit, maar een intieme aanwezigheid  fluïde, gelaagd en bewust ongrijpbaar.

De serie werd geselecteerd voor GUP New 2021, waar het werk werd opgenomen in de jaarlijkse talentpublicatie. Deze erkenning bevestigde voor mij dat verstilling en subtiliteit óók kracht kunnen dragen.

Een van de beelden uit deze reeks werd later getoond in Parijs, binnen een internationale tentoonstelling rond het thema lijfelijkheid. Tijdens de opening keek ik niet alleen naar mijn werk, maar ook naar mezelf als maker. Terwijl bezoekers bleven staan en in gesprek gingen over het beeld, voelde ik hoe mijn twijfel zachter werd. Ik dacht: dit is hoe ik kijk. Dit is mijn manier van verbeelden.

In 2026 werd werk uit Aanraking van licht opnieuw geselecteerd, ditmaal voor WOMEN, een internationale virtuele groepstentoonstelling van Carlotta Gallery.

De tentoonstelling kijkt naar vrouw-zijn niet als iets vastomlijnds, maar als iets dat voortdurend wordt gevormd door ervaring, omgeving, verwachtingen en eigen keuzes. Juist daarom voelt deze selectie zo passend bij de serie. Ook in Aanraking van licht gaat het niet om wie de vrouw voor de camera is, maar om wat er overblijft wanneer herkenbaarheid en het directe kijken verdwijnen.

Dat een serie die jaren geleden ontstond opnieuw wordt gezien en binnen een nieuwe context een plek krijgt, vind ik bijzonder. Blijkbaar hoeft werk niet nieuw te zijn om opnieuw iets te kunnen vertellen.