De serie begon niet met een camera, maar met woorden. Via ChatGPT ontving ik een reeks termen die richting gaven aan mijn onderzoek. Vanuit die woorden bouwde ik een moodboard een sfeer, een onderstroom, een intuïtieve blauwdruk. Pas daarna ontstonden de beelden.

In Fragiele Waarheden onderzoek ik wat zichtbaar wordt wanneer controle zachter mag worden. Wanneer iemand niet gestuurd wordt, maar aanwezig is. Kwetsbaarheid, vertrouwen en menselijke verbondenheid verschijnen niet als concept, maar als iets dat zich aandient in het moment.

De serie beweegt zich op de grens van wat scherp is en wat zich onttrekt. Wat is waarheid in een beeld? Is het wat we duidelijk zien, of juist wat we vermoeden?

Elk beeld ontstaat vanuit ontmoeting en aandacht. Niet vanuit regie, maar vanuit ruimte. In die ruimte mag iets breekbaars bestaan  zonder dat het vastgezet hoeft te worden.

Hoewel de serie in eerste instantie afgerond voelde, merkte ik dat mijn ontwikkeling als maker doorging. Vanuit die groei ben ik het oorspronkelijke uitgangspunt opnieuw gaan bevragen en heb ik het werk verder verdiept met AI. Niet om de werkelijkheid te vervangen, maar om zichtbaar te maken wat zich tussen herinnering, waarneming en verbeelding bevindt.

De technologie is daarbij geen maker, maar een instrument. Ik blijf sturen  in keuze, in sfeer, in grens. De beelden blijven voortkomen uit dezelfde aandacht en intentie als het oorspronkelijke werk. Zo blijft Fragiele Waarheden bewegen, zonder haar kern te verliezen.