Loslaten
is gewoon een andere manier van vasthouden.

Met deze serie probeer ik vast te leggen hoe moeilijk ik het vond — en soms nog steeds vind — om mijn kinderen hun eigen weg te zien gaan. Het huis dat voller was, wordt stiller. Zij bouwen ergens anders een nieuw thuis, terwijl ik moet leren leven met wat achterblijft.

Deze foto maakte ik vroeg in de ochtend, bij zonsopkomst. De zon was er wel, maar onzichtbaar, verstopt achter een dikke laag mist. Net als mijn gevoel op dat moment: aanwezig, maar niet helder. Ik stond in een maisveld dat bijna leeg was. Slechts één stengel was blijven staan. Die ene, dat ben ik. Achtergebleven, zoekend, maar nog overeind.

De mist omarmt en vervaagt tegelijk. Ze neemt richting weg, maar maakt ruimte voor stilte. In dat stille moment voelde ik hoe loslaten pijn doet, maar ook hoe het langzaam plaatsmaakt voor vertrouwen. Dit beeld is geen antwoord, maar een moment van erkennen — van vasthouden, terwijl ik leer laten gaan.